Assen staat voor de tweede keer in het teken van Chinese lantaarns. Raise the red lantern enzo. Verder staan er nog wat bouwseltjes die aan bushokjes doen denken, aan praatpalen zelfs. Een raar land, dit Assen.
 

Er is een tijdje niets gebeurd op weblog. Maar eens zien hoe het nu uitpakt. Bevalt het, dan sleutel ik wat verder aan de layout en zie wel wat er van komt. voorlopig nog in de werkfase.
 

Dit weekend speelt zich in Nederland het jaarlijks terugkerende tuinvogeltelgebeuren af. (http://www.tuinvogeltelling.nl/index.cfm?act=resultaten.resultaten) In het min of meer hoge noorden van ons nederig landje tot nu toe durende regen. gisteren 0 vogels, vandaag 1 ekster, 1 koolmees.

Ik heb me daarom maar tot de krant gewend om wat meststof voor mijn creatieve tuintje. Dit keer is de oogst een treffende zin in een artikeltje van Arjan Peters over Oscar, een novelle van Jan Siebelink (Volkskrant 21 jan, boekenbijlage).

Aangezien het nog steeds niet lekker loopt op weblog sinds de verhuizing verwijs ik naar een facebookpagina, waarop ik regelmatiger publiceer:

http://www.facebook.com/amazingmess42

draak met vogelpootjes

Er bestaan draken in het rijk van de verbeelding, in het rijk van de psyche. Het leuke aan deze zijn de vogelpootjes. Er is in de biologie en ook in  de paleontologie een verband tussen reptielen en vogels. Dat kun je nog erg goed zien aan de geschubde vogelpootjes als van een reptiel. Deze draak kan dus mogelijk vliegen, maar in een ander tijd, op een andere plaats en in een andere vorm.

Of moeten we tegenwoordig Seneca’s adagium en wanhoopskreet andersom lezen: ‘non scholae, sed vitae discimus’, ofwel niet voor de school (en de leraren) leren wij, maar voor het leven?
Als man van middelbare leeftijd is het een goede zaak om je bezig te houden met de oude stoïcijnen, verfrissend ook, na het gif van tweeduizend jaar christendom met alle haken en ogen die daarmee gepaard gaan. Als vrouw misschien ook wel, maar daarvoor kan ik je misschien beter verwijzen naar Miriam van Reijen. Ik wilde hierover een kort logje schrijven met een bijgaande afbeelding, maar de verhuizingsperikelen bij weblog maken dat een en ander voorlopig niet op orde is te krijgen. Geduld vraagt men mij, zeker een half jaar nog. Nou vooruit, voor deze keer. En even geen plaatjes tot Weblog zijn zaakjes weer op orde heeft.

Dan maar een verbazingwekkend verhaal over onze zuiderburen die als Belgen door het leven gaan. Tot voor een half jaar kon je hier bij ons in het hoge noorden der Nederlanden horen: ‘Laten ze België maar opdelen, De Walen bij Frankrijk en de Vlamingen bij Nederland’, of ‘Nog even en België is verleden tijd’. Tegenwoordig zijn dergelijke geluiden verstomd. Waarom? Nog steeds hebben de Belgen geen regering en nog steeds is er België. Dit moet de filosofen en politicologen onder ons toch prikkelen: Hoe bestaat het dat het een land zonder een regering goed gaat? Onmiddellijk moeten vragen rijzen als: ‘Een regering, waarvoor hebben wij die van node, als een deelstaatpolitiek ook het geheel laat floreren?’ ‘Een pyramide zonder top gedraagt zich nog steeds als een volwaardige pyramide, hoe kan dit?’

Have you seen my face, this face, that I’m missing?
 

Dag Harry.  Voor de een is de blues een zegen en het geneest hem, de ander wordt erdoor ter dood veroordeeld. In de woorden van John Lee Hooker: Blues is the healer (The Healer). In de woorden van Leonard Cohen: They have been sentenced to death by the blues (Take This Walz). Harry zit in z’n stoel voor het raam, looking for a Reason, which is not here. Wat zou de oude Socrates daarvan hebben gevonden? Cats Lost, Dog Found. Dag Harry.

Een poging om een oud fresco op te kalefateren, waardoor het grotendeels onleesbaar is geworden.

sound&ear

Op de lagere school heb ik altijd geleerd dan de Rijn bij Lobith ons land binnenkomt. Door allerlei werkzaamheden en kanalisaties werd dit later: De Rijn komt bij Spijk ons land binnen. Inmiddels weet ik echter beter: De Rijn stroomt bij Rembrandt ons land binnen.

Het lijkt erop dat de verhuizing van het weblog zijn voltooing nadert. Er is onderweg nogal wat verloren geraakt lijkt het. Tijd om een nieuwe lay-out te ontwerpen en verfrist, lichter en zo mogelijk geheel opnieuw mijn weg te vervolgen. Tot binnenkort.